روی خط استوا

۱۲ مطلب با موضوع «ورق بزن» ثبت شده است

مشخصات کتاب:

قصه نویسی

رضا براهنی

تعداد صفحات:۶۸۰

شامل شش بخش 

پنجاه و سه فصل

شروع خواندن کتاب:۱۳۹۵/۴/۱۱


از اینجا شروع شد.

فصل هشتم:
هنر در شکل دادن،در جهت دادن و در منطق دادن است.
عبارت است از مفهوم بخشیدن به تجربیات،حوادث و یادهای بی مفهوم و هنر قصه نویسی گرفتن دانه های حوادث،معنی دار کردن و تسبیح کردن آن ها بر روی نخی از طرح و توطئه داستانی است.
هنر عبارت از بیرون کشیدن حوادث از گمنامی و بی دلیلی و بی معنایی و بخشیدن طرح و الگویی هنرمندانه به آن حوادث است.
ما همه در وسط زندگی زیست می کنیم و بی دلیل بودن حوادث و بی هدف بودن و از هم گسیخته بودن اعمال ما،شاید از همین جا ناشی می شود.
هنر کوششی است انسانی تا بشر با حاکم کردن نظامی بر این پراکندگی،زندگی خود را مفهومی منطقی و عاطفی بدهد و در واقع بکوشد تا خود را از این دام چاله وسط میدان زندگی نجات دهد و به آغاز و پایانی تجربی و آزموده شده دست یابد.
قصه تقلید مو به مو از زندگی نیست،بلکه تقلیدی است که دید فکری و عاطفی قصه نویس بر آن کارگر شده.
قصه نویس،از زمان زندگی،آن چه را برای قصه خود لازم است انتخاب می کند و بقیه را به دور می ریزد.مثلا ممکن است سی سال را در یک صفحه شرح دهد و صحنه قتلی را در بیست صفحه بنویسد.
او زمان را بر حسب ارزش فکری و عاطفی حوادث می سنجد.تمام قصه نویس ها و منتقدان قصه در این مسئله اتفاق نظر دارند که"هیچ قصه ای را بدون زمان نمی توان نوشت".
شعر حالتی ساکن و ثابت دارد،قصه همیشه دینامیک و متحرک است.
قصه الگویی دارد که بر اساس جهان بینی نویسنده و برداشت او از وقایع خاص زندگی و دید نویسنده درباره زمان سرچشمه می گیرد.از این نظر می توان گفت دنیای داستایوفسکی،هم دنیای ذهن اوست و هم دنیای مسکوی قرن نوزدهم،دنیای دیکنز هم دنیای ذهن خود اوست و هم دنیای لندن قرن نوزدهم.

پ.ن:بخونید | آدرس جدید توکا

  • صبا ...

کتاب های خیلی خوبی در مورد داستان نویسی هست که می شه مطالعه کرد و بهره برد.منتها همیشه حجم این کتاب ها و بعضا قیمت های نجومی شون دافعه ایجاد کرده...من پیشتر ها یکی از این کتاب ها (داستان نویسی دیوید لاج) رو به صورت مختصر(برای اینکه حق تالیف محفوظ باشه برای ناشر)در وبلاگ سابقم منتشر کردم که اتفاقا به خوبی ازش استقبال شد.

کتاب قصه نویسی رضا براهنی هم یکی از همین دست کتاب هاست که من چند فصلش رو خواندم منتها حجم کتاب مانع شده که خواندنش رو تمام بکنم.برای همین قصد دارم از ابتدا دوباره این کتاب رو مطالعه بکنم و برای اینکه تا آخرش خوانده بشه،بعد از خواندن هر فصل نکاتی رو  در وبلاگم در همین پست،منتشر می کنم که یک جورایی شما هم همزمان با من کتاب رو مطالعه بکنید و هم از طرفی خودم رو ملزم بدانم به تمام کردنش.

مشخصات کتاب:

قصه نویسی

رضا براهنی

تعداد صفحات:۶۸۰

شامل شش بخش 

پنجاه و سه فصل

شروع خواندن کتاب:۱۳۹۵/۴/۱۱



فصل ششم:
گرترود استاین:"بر حسب کشفی که خواهی کرد،به نوشتن فکر کن،خلاقیت باید در فاصله قلم و کاغذ صورت گیرد نه قبل از آن به صورت اندیشه ای و نه بعد از آن به صورت شکل دادن مجدد.
البته ممکن است قبلا به صورت اندیشه ای وجود داشته باشد ولی نمی تواند به صورت تفکر دقیق وجود داشته باشد.اگر باشد،خود به خود خواهد آمد و اگر تو بگذاری بیاید و اگر تو از خود چیزی داشته باشی،دستخوش یک شناخت آفرینش ناگهانی خواهی شد نخواهی فهمید که چگونه بود و حتی نخواهی فهمید که چگونه هست ولی اگر از قلم بیرون بیاید و از تو بیرون بتراود آفرینش انجام خواهد گرفت ...تو نمی توانی برگردی به رحم مادر تا بچه را شکل بدهی.بچه آن جاست و خود به خود ساخته می شود و به طور کامل متولد می شود و نوشته نیز این گونه است.تو آن را ساخته ای،تو آن را احساس کرده ای ولی آن خود به خود به وجود آمده است و شناخت آفرینش یعنی همین که گفتم".---->درباره قصه نویس است.  
ارسطو شش عنصر را برای تراژدی بیان می کند:
۱.طرح و توطئه ۲.اشخاص ۳.اندیشه ها ۴.بیان ۵.آواز ۶.صحنه سازی
به غیر از دو عنصر آخر تمام عناصر نام برده در تراژدی برای قصه نیز صدق می کند.
وجوه اشتراک قصه و تراژدی:
#طرح و توطئه#وجود شخصیت(کاراکتر)#انجام عمل و داشتن اندیشه#یکپارچگی(آغاز،وسط،انجام داشته باشد)#اوج#گره افکنی#گره گشایی#برگشتن بخت قهرمان

گره افکنی---->حوادثی که خواننده را در برابر گره هایی که آدم های قصه با آن ها رو به رو خواهند شد،قرار می دهد.
گره گشایی---->همین که بخت از شخصیت برگردد یا بر عکس به آن برگردد،گره گشایی شروع می شود.
زمان،مکان،سیر حوادث---->هم در نمایشنامه و هم در قصه باید نوعی وحدت بین این عناصر حفظ گردد.
نقاط افتراق:
تراژدی با تمام حقیقت سرو کار ندارد بلکه قسمت هایی از واقعیت انتخاب شده و به شکلی هنرمندانه به یکدیگر وصله و پینه می شود و در نتیجه چیزی یکپارچه به وجود می آید.به همین دلیل تراژدی شکل مستحکم تری دارد و در آن قالب مهم است.
قصه چیزی جز ادامه محتوا نیست و قالبش همان روال جهانبینی قصه نویس است.قصه با فرم کاری ندارد،بلکه الگوی بینش نویسنده است که حرکت محتوی را مشخص می کند.
تراژدی به حقایق دور از هم،وحدت می دهد به همین دلیل اثر آن فوری شدید و فشرده است در حالی که اثر قصه در طول مدت بیشتری اتفاق می افتد.
بزرگترین خصوصیت تراژدی این است که ما هنگام تماشای آن،هویت خود را از دست می دهیم و هویت قهرمان تراژدی را عاریه می گیریم.گمان می کنیم که در روی صحنه نه فقط مسائل حیاتی قهرمان ها،بلکه مسائل اساسی زندگی ما حل و فصل می گردد.
ارسطو معتقد است که تراژدی با حقایق (از نوع مطلق)جهانی سرو کار دارد.در حالی که از نظر قصه نویس حقیقت بستگی به موقعیت زمانی و مکانی اعمال  و اشخاصی که آن عمل را انجام می دهند،دارد و با تغییر موقعیت،تغییر ماهیت می دهند.
در قصه سرنوشت بر اساس علت و معلول در حال ساخته شدن است.
تراژدی از جبر سرنوشت و قصه از اختیار به وجود می آید.
تراژدی بیشتر ماورالطبیعی در حالی که قصه طبیعی است.
نویسنده تراژدی درباره چیزی از پیش تعیین شده،می نویسند و تنها به آن فرم می دهد.در صورتی که قصه نویس هنگام نوشتن حتی خودش هم از آینده قهرمان هایش چندان اطلاعی ندارد،او گرچه از اجتماع و قهرمان ها الگو برداشته ولی در واقع در حال آفریدن قهرمان هاست.  
 پایان بخش اول
فصل هفتم:
قصه اجتماعی ترین شکل ادبی است.

+تصحیح شد.



  • صبا ...

 کتاب خداحافظ گری کوپر رومن گاری رو می خونم.تا اینجایی که از ۲۸۶صفحه ۱۰۰صفحه دیگه اش مونده به نظرم داستان متوسطی اومد و حتی گاهی ضعیف!حرف هایی که نویسنده داره می زنه برام تکراری.دست کم این حرف ها رو توی ده تا رمان دیگه هم خوندم.نمی دونم چرا بعضی نویسنده  ها فکر می کنن می تونن با بعضی جمله ها مسحورت بکنن،مسخره است!این روزها پیدا کردن یه رمان خوب کار سختیه.به نظرم هانریش بل از رومن گاری خیلی بهتر می نویسه.اینقدر سعی نمی کنه تریپ های مختص فیلم های هالیوودی برات برداره که به نظر برسه بی اعتنا است ولی انگار داره خطابه ای در مرگ دریفوس می ده!گفت و گو های شخصیت هاش می تونه برای بعضی ها جالب و شگفت انگیز باشه ولی برای من نه!آخرین باری که شگفت زده شدم سال ها پیش موقع شنیدن دیالوگ ویل هانتینگ خوب بود وقتی که رو به روی مامور اطلاعاتی نشسته بود و در مورد دلایلش برای قبول نکردن پیشنهاد کار تو سازمان اطلاعاتی آمریکا حرف می زد.اینکه فیلم بعد از خداحافظ گری کوپر بوده یا قبلش اهمیتی نداره وقتی پیامشون مشترک بوده و تو هر کدوم رو زودتر میدیدی یا می خوندی،دیدن و خوندن اون یکی برات کسالت آور می شد!از اینها گذشته پرحرفی نویسنده سرت رو درد میاره از این شاخه به اون شاخه پریدنش.اطاله کلامش و بعد هم رضایت دادن به هیچی!خب اگر هیچ انگاری اصلا از اساس چرا دست به قلم شدی؟!من هیچ وقت این هیچ انگارهای دغدغه دار رو نفهمیدم!"لنی"شخصیت اصلی خیلی دروغگو و بی شباهت به خود نویسنده نیست.اگر رومن گاری رو بشناسید می دونید از چی حرف می زنم.بعضی ها برای همین دروغ گویی اش دوستش دارن اما از نظر من اینم ویژگی خاصی نیست!الان شبیه لنی زیاد دیده میشه که کاملا بی دلیل دروغ می گن.حتی اصل "آزادی از قید تعلقش"هیچ حسی رو در من برنمی انگیزه!فقط از طنزی که توی داستان هست خوشم میاد و...

امیدوارم این صد صفحه باقی مونده حرف خاصی برای گفتن داشته باشه،تنها در این صورت که این یادداشت رو ویرایش می کنم!

اضافه شد:خب بالاخره کتاب تموم شد!به جرات می تونم بگم خوندن صد صفحه آخر حس بهتری داشت و اینقدر نوشته سردرگم و کلافه نبود،حوادث پی در پی اتفاق افتاد و نویسنده خیلی خوب  داستان رو به پایان رسوند.چند تا جمله فوق العاده هم داشت که به خوندن کتاب می ارزید!در واقع در صفحات آخر می شد دید که نویسنده از فضای بی معنایی و بی تکلیفی عبور کرده و به واقعیت تن داده،اگر چه باز هم هدفی برای شخصیت داستان تعریف نشده بود،اما پذیرش واقعیت خودش یه گام رو به جلو بود.

+آخه آدم که نمی تونه توی یه ترومپت زندگی کنه جس می فهمی.

+اون جا،می دونی؟آنجا،دور،دور،شاید یه جایی،یه دور جدی،یه چیز خاطر جمع باشه.باید یه جایی توی این دنیا"دور حسابی "پیدا بشه.

+اونایی رو که می ذارن و می رن دوست ندارم.اینه که اول خودم می گذارم می رم.این جوری خاطر جمع تره

+لنی خود را تسلیم کرد.دیگر از اصول اخلاقیش خسته شده بود.آدم که تمام زندگیش نمی تونه زندگی کنه.بعضی وقت ها هم باید کوتاه بیاد.خوب او را دوست داشت.اینها چیزهایی است که حتی برای بهترین آدم ها هم ممکنه پیش بیاد.بعضی ها هستند که روی خط کشی عابر پیاده می رن زیر ماشین

+آزاد؟آره جون خودت!اصلا نمی دونه چی می گه.یک دفعه می گه عشق،بعد پشت سرش می گه آزادی.این دو تا که با هم جور درنمیان

+می گویی شرافت؟آدم نمی تواند نه برای خودش شرافتمند باشد نه برای دیگران.تو خودت گفتی که جز عوض کردن حریف بی شرف کاری نمی شود کرد.

+جس میلیون ها و میلیاردها آدم توی این دنیا هست که همه شون می تونن بی تو زندگی کنن.اما آخه چرا من نمی تونم.این درد رو کجا ببرم؟من نمی تونم بی تو زندگی کنم.کاری که هر کسی می تونه بکنه،کاری که از یه بچه پنج ساله هم برمی آد.از لنی برنمی آد.

+وقتی آدم به یک گروه بیست میلیونی تعلق دارد معنیش این است که هنوز کسی است.ولی وقتی کار به دویست میلیون رسید دیگر هیچ معنایی ندارد.فقط تفاله است.آن وقت فقط اکثریت باقی می ماند و پلیس.دموکراسی باید اکثریت ها را ملغی کند.من کاری با سیاست ندارم ولی طرفدار دموکراسیم.دموکراسی یعنی اقلیت ها.سیاه ها،مکزیکی ها،پورتوریکوییها،هر چی دلت بخواد،غیر از اکثریت.اکثریت که به وجود اومد دیگه دموکراسی نیست.فقط اکثریت می مونه.اون وقت ها تو آمریکا جز اقلیت هیچ چیز نبود.این بود که هیچ وقت به سرشان نمی زد برن ویتنام.همون تاسیس این مملکت هم کار اقلیت بود.اقلیت ساختش،بعد اکثریت تصاحبش کرد.اگر کسی از من بپرسه:"لنی،عقیده سیاسی تو چیه؟"می گم عقیده سیاسی من اقلیته.درست مثل خودم.خودم هم اقلیتم.کوچکترین اقلیت.اقلیت هم باقی می مونم.حتی اگر لازم باشه برم نوک قله شایدگ و اونجا یخ بزنم.

  • صبا ...

 

 

  • صبا ...

جلال آل احمد نویسنده ای است که کتاب هایش با خاطرات نوجوانیم گره خورده...با اولین آشنایی با متن های ادبی و ورود جدی به دنیای کتاب خوانی...لحن و سبک روان نوشتارش آن قدر زنده است که گویی هم اکنون در مقابلت نشسته و  دارد حرف می زند و گوش هایت که گرم  می شود به صحبت هایش یک باره جمله ای طنز می گوید و لبخند ی را ارزانی می کند به گوشه لبت...

یازده آذر زادروز آل احمد است و مطابقت روز تولدم با این نویسنده ایرانی که سبک دلنشین خودش را دارد در گفتار که ارادتی است به زبان مردمان زمانه اش،افتخار و امیدی است برای من که اولین قدم ها را در نوشتن بر می دارم...

خوانش بخش هایی از آثار جلال آل احمد :یک/دو

  • مدیر مدرسه
  • از رنجی که می بریم
  • پنج داستان
  • یک چاه و دو چاله
  • غرب زدگی
  • صبا ...

اگر روند این زندگی اندوهبار مسیری عکس را بپیماید،از رنج زیستن کم می شود؟اسکات فیتزجرالد به این سوال پاسخ می دهد...

خوانش بخش هایی از ماجرای مرموز بنجامین باتن اثری از اسکات فیتز جرالد

*به مناسب هفته کتاب خوانی این بار خوانش دو کتاب به شما هدیه شد.

*تمام"ورق بزن"ها

  • صبا ...

برسد به دست شازده کوچولو در سیارهB612

خوانش بخش هایی از شازده کوچولو اثر آنتوان دو سنت اگزوپری

*تمام "ورق بزن" ها

  • صبا ...

پیشترها می خواستم گزیده ای از کتاب"روزگار دوزخی آقای ایاز"نوشته رضا براهنی را اینجا منتشر بکنم اما هربار چیزی مانع میشد،نمی دانم چه!شاید همان حس گزنده ای که موقع خوانشش به جان آدم می چسبد شاید هم تنها به این دلیل که هیچ وقت تا کتابی را به انتها نرسانده ام،دست و دلم به معرفی اش نرفته است.اما این متن منتخب از کتاب خود به تنهایی و مستقل از اثر از منظر نگاه من به تمامه یک کتاب است و حجت را بر خواننده تمام می کند.

"[...]و با بریدن زبان‌اش، دیگر چه چیز او را بریدیم؟ با بریدن زبان‌اش، وادارش کردیم که خفقان را بپذیرد. ما زبان را براى او بدل به خاطره‌اى در مغز کردیم و او را زندانى ویرانه‌هاى بی‌زبان یادهایش کردیم. به او یاد دادیم که شقاوت ما را فقط در مغزش زندانى کند؛ هرگز نتواند از آن چیزى بر زبان بیاورد. با بریدن زبان‌اش، او را زندانى خودش کردیم. او زندان‌بان زندان خود و زندانى‌ی خود گردید. او را محصور در دیوارهاى لال، دیوارهاى بی‌‌ مکان، بی‌‌زمان وبی‌زبان کردیم. به او گفتیم که فکر نکند و اگر می‌کند، آن را بر زبان نیاورد، چرا که او دیگر زبان ندارد؛ زبانی که در دهان‌اش می‌چرخید و کلمات را با صلابت و سلامت، و اندیشه و احساس تمام از خلال لب‌ها و دندان‌ها بیرون می‌‌داد، از بیخ بریده شد و زبان لیز پوشیده به خون، خون تازه‌ی نورانی، در دست محمود ماند؛ و محمود آن را داخل طشتى انداخت که کنار سطل گذاشته شده بود. آن‌گاه کلمات از بین رفتند، و او حرف و صدا و کلمه و نطق و بیان را فراموش کرد. سین‌هاى شاد تغزلى، شین‌هاى جشن‌هاى نورانى، پ‌هاى پولادین و ب‌های برنده و دال‌هاى درد افکن را فراموش کرد؛ ت‌هاى تف برف‌هاى فلاکت‌بار را و چ‌هاى چلچله‌پرداز پرنده‌هاى پرواز را، میم‌هاى مقدّس و نون‌هاى عاشقانه و الف‌هاى سرو آسا را؛ حروف، حروف نستعلیق ابروسان را فراموش کرد. رابطه‌ی بین حروف را به صورت خون، جریان نورانى خون درآورد و آن را ناگهان از خلال لبان‌اش رها کرد و بعد تمام رابطه‌ها را فراموش کرد؛ با مغزش رابطه‌ها را بلعید، قفل‌هاى کر و لال بر آنها زد و در حجره‌هاى بی‌‌زبان سکوت مخفى کرد. زبان‌اش از حرکت باز ماند و بدل به گربه‌اى سر بریده شد، در طشتى که خون داشت بر آن می‌خشکید. حرکات هنرمندانه‌ی زبان در فضاى محدود دهان، در سکون و سکوت مطلق در غلتید. زبانى که زمانى باز شده بود و یک‌ یک صداها را تقلید کرده بود از صداى پرندگان، مادرها، پدرها و جریان آب و حرکت برگ‌ها؛ زبانى که بعدها خود را از نوازش سرشار کرده بود و فرزی و چابکى و زندگى یک پرنده‌ی تازه به پرواز در آمده را پیدا کرده بود؛ در کودکى راه افتاده، کتاب‌ها. کتاب‌ها را تلفّظ کرده بود؛ اوایل آهسته و با زحمت و کنجکاوانه، و بعدها به چابکى، به سادگى، و هنرمندانه. هر کلمه هم‌چون آفتابی‌ در ذهن راه یافته، آن را شعله‌ور کرده بود؛ و در نسوج مغز، احساس‌هاى خفته، اصیل و خلّاق بیدار شده بودند و از کلامی‌ به کلامی پل بسته بودند؛ و زبان خود را به جلو رانده بود، به کنارها رانده بود؛ و زبان، مغز را ادا کرده بود. زبان در دهان هنرمندانه راه افتاده بود: از کوچه‌اى به کوچه‌اى حرکت کرده بود. به زنى گفته بود: «دوستت دارم» به مادرى گفته بود: «مادر!»، به پدرى گفته بود: «پدر!»، پسرى را با یک «چطورى؟» نوازش کرده بود و به دخترى، کفترى را نشان داده، گفته بود: «کفتر! کفتر!» و دختر کوچک اداى او را در آورده، گفته بود: «کفتر! کفتر!». زبان مثل روحی تسخیرناپذیر ولی تسخیرکننده، به جدارهاى دهان از سه سو فشار آورده بود؛ و دهان برسر جاده‌ها، در برابر اجتماعات کوچک باز شده بود و زبان زرّین حرکت کرده، گفته بود: «آزادى!» و آن‌گاه حرکت کرده، بر سر چهار راه‌ها فریاد زده بود: «آزادى!» و تجاوز، آرى، از خطّه‌هاى محدود جغرافیاى چهار راه‌ها تجاوز کرده بود و در میدان نعره برداشته بود: «آزادى!» و حنجره، آن بلندگوى بزرگ طبیعى، زبان را به‌سوى عظمتى بی‌‌نظیر رانده بود؛ و، مردى که ما گرفته بودیم و سنگسارش کرده بودیم و بعد دست و پاهایش را بریده بودیم، بر سر چهارراه تاریخ ایستاده، فریاد زده بود: «آزادى!» و ما با یک قیچى، او را به درون حافظه‌اش رانده بودیم. مغزش را شکاف داده، زبان‌اش را در گور کوچک آن شکاف دفن کرده بودیم. من و محمود. نه! محمود و من، نه! من و محمود، نه! محمود و من، زبان او را بریده، در وسط طشتى که بر آن خون حلق او داشت می‌‌خشکید، انداخته بودیم. و حالا دهان او پر از خون بود و محمود فریاد می‌زد: «غورت بده!» و او نمی‌توانست غورت بدهد؛ چرا که دهن‌اش پر از خون بود و محمود برای آخرین‌بار فریاد زد: «غورت بده!» و با دستارچه‌اى که به من داد، گفت: «دور دهنشو تمیز کن!»؛ و او نتوانست غورت بدهد و خون، خونى به کف آلوده به بیرون ریخت و من با دستارچه خون قى شده را تمیز کردم. و موقع تمیز کردن، او که آن بالا بود، ناگهان چشمان بسته‌اش را باز کرد و من که در برابر او ایستاده بودم، او را نگاه کردم. صورت من در چشم‌هاى او منعکس شده، بود. ولى او با چشم‌هایش، از پشت صورت منعکس شده، مرا نگاه می‌کرد. چشم‌هایش، مثل زندانیانى که از دو سوراخ بیرون را نگاه کند، از حدقه‌ها مرا نگاه می‌کردند. او واقعیت عجبیبی یافته بود. نگاه‌اش را نمی‌توانم بگویم که پر از خشم بود، یا نفرت، یا تسلیم، نگاه‌اش فقط مرا نگاه می‌کرد. نمی‌توانم بگویم که در آنها التماسى، عجزی و یا فریادی نهفته بود. نگاه‌اش فقط مرا نگاه می‌کرد. نمی‌توانم بگویم با من بود یا بی‌من؛ مرا می‌‌خواست یا نمی‌خواست؛ چیزى می‌دانست یا نمی‌دانست. نگاه‌اش فقط مرا نگاه می‌کرد؛ مثل دو چشم یک زندانى که آخرین نگاه‌اش را به بیرون، نه به بزرگى و عظمت بیرون، بلکه به بیرون، تنها به دلیل اینکه بیرون فقط بیرون است، نثار کرده باشد حرکتى در نگاه‌اش دیده نمی‌شد؛ نگاه‌اش مرا نگاه می‌کرد. چه واقعیتی این چشم‌ها پیدا کرده بودند! حدقه‌ها مثل دو سنگ تو خالی بودند که در آن‌ها زمرّد به خون آلوده نصب کرده باشند و ابروهاى پر پشت، انگار در دو طرف پیشانى از موى قهوه‌اى و سرخ و شتک‌های خون و عرق بافته شده بودند. ولى هیچ‌چیز با واقعیت زلال و لایزال آن چشم‌ها برابرى نمی‌توانست بکند. محمود که از نردبان پائین رفته بود، فریاد زد: «پلک‌هاشو بنداز!» ومن دست خون‌آلودم را بالا بردم و پلک‌هایش را بستم؛ و نگاهی که مرا فقط نگاه می‌کرد، دیگر نگاه نکرد. با دستارچه دور دهان و ریشش را که اینک از جلو به سوى من می‌‌رست، تمیز کردم. از پله‌ها پائین آمدم. محمود گفت: «می‌دونستم که زبونش دخلشو در می‌آره»؛ گفتم: «آره!» و آنوقت محمود نیزه‌اى خواست، به همان مهارتی که همه چیز را می‌‌خواست، و همین‌که آوردند، نیزه را در زبانى که میان خون لخته بسته افتاده بود، فرو کرد و زبان را با نوک نیزه بلند کرد و دستش را بالا برد و طبق عادت ملّی، آن بالا نگهداشت و فریاد زد: «مرد! این‌هم زبان‌اش!»"

  • صبا ...

خوانشبخشی از داستان"فاجعه معدن در نیویورک"از هاروکی موراکامی

  • صبا ...

هولدن کالفیلد رو اولش جدی نگرفتم،اما کم کم جوری حرف زد که دیگه نمی شد جدیش نگرفت!

خوانش بخشی از داستان ناتور دشت/نوشته جی.دی.سلینجر

  • صبا ...